Taniec, który zna wiele par
Ona pisze, dzwoni, chce rozmawiać. Im bardziej naciska, tym bardziej on milknie i się wycofuje. Im bardziej on się wycofuje, tym bardziej ona się boi i naciska. Każde z nich ma poczucie, że to drugie jest problemem. A tak naprawdę oboje są w tym samym kole.
Skąd to się bierze
Jako dzieci uczymy się, czy bliskość jest bezpieczna. Jeśli opiekun był dostępny, uczymy się ufać. Jeśli bywał nieprzewidywalny, uczymy się czujności i lęku przed utratą. Jeśli bliskość wiązała się z odrzuceniem albo kontrolą, uczymy się radzić sobie sami i trzymać dystans.
- Bezpieczny: potrafię być blisko i jednocześnie być sobą.
- Lękowy: boję się, że zostanę porzucony lub porzucona, potrzebuję potwierdzeń.
- Unikający: bliskość mnie przytłacza, wolę radzić sobie sam lub sama.
To nie są etykiety na całe życie. Style przywiązania mogą się zmieniać, zwłaszcza w bezpiecznej relacji, także terapeutycznej.
Co robimy w terapii par
Nie szukamy winnego. Przyglądamy się temu, co dzieje się między Wami: jakie potrzeby stoją za złością, co chroni wycofanie, co każde z Was przynosi ze swojej historii. Gdy to staje się zrozumiałe, kłótnia przestaje być walką, a staje się sygnałem.
Po drugiej wspólnej wizycie mąż sam przyznał, że to naprawdę pomaga. Zrozumieliśmy, jak ważna jest dobra komunikacja i słuchanie siebie nawzajem. (Anna, Den Haag)
Kiedy przyjść
Najlepiej wtedy, gdy jeszcze Wam zależy, nawet jeśli jest dużo złości. Możecie przyjść razem albo zacząć od jednej osoby. Pierwsza rozmowa jest bezpłatna.
Autorka: Barbara Wareman-Midura, terapeutka psychodynamiczna (Academie voor Psychodynamica, CAT). Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji.
